ปิดแล้ว 'ภาคเรียนสุดท้าย'
นานนะ 30 เทอมที่ผ่านมา เพิ่งรู้ เมื่อเวลาผ่านไปตั้ง 15 ปี
บทบาทของนักเรียนคนนึงหายไป
พร้อมกับการพักงานของชุดนักเรียน 4 - 5 ชุด
รวมกันทั้งประเทศก้หลายล้านอยู่..
จากวันวันที่ปีนป่ายขลุกอยู่ในสนามเด็กเล่น
เริ่มต่อเลโก้เป็น เริ่มวิ่งไล่จับ เริ่มแปะแข็ง
รู้จักเซเซมีมี เซมั่กก๊ะโรหนี่ และปิงป่องแชะ
บอลลูนสี บอลลูนจังหวัด ถึงบอลลูนคู่
ผ่านวัยของฉุบราชา โตมาปอดแข็งหน่อยก้เริ่มเล่นตี่
จนมาถึงยุคที่หมากเก็บเฟื่องฟูอีกครั้ง
ฮิตมากนะ ใครไม่พกหมากเก็บ 5 ก้อนติดตัว เชยตายย
ถึงตอนนี้ทุกอย่างก็ลอยลับไป
แทบจะเลือนลาง.. ไม่จางหาย
เพราะยังจำ หยาดเหงื่อที่ต้องเสียกับการต่อสู้มือเป็นระวิง
ฉุบไปกระทืบเท้าไป กว่าจะได้ขึ้นมาเป็นราชา
ถึงแม้ตอนนี้ก้ยังไม่เข้าใจ
จะแข่งกันกระทืบเท้าไปทำไม
ในเมื่อผลแพ้ชนะมันดูที่มือ
รู้แต่ว่าต้องกระทืบให้ดัง ยิ่งดังพระราชาอาจจะกลัว - -
และการที่ได้ขึ้นมายืนอยู่บนบันไดขั้นสูงสุด
มีอำนาจ ได้สิทธิขาดในการเลือกราชินีทหารชั้นน้อย
มองเห็นไพร่ฟ้ากระทืบเท้ากันเอาเป็นเอาตาย
แย่งกันที่จะขึ้นมาต่อกรกับเรา
เห้ออออ.. ความสุขชัดชัด
มันคงจะจบ เมื่อวันปัจฉิมมาถึง..
วันที่จะได้ใส่ชุดนักเรียนอีกครั้ง
ติดพระเกี้ยวน้อยอีกครั้ง
เจอเพื่อนหน้าคุ้นคุ้น-คนเดิมเดิม
ถึงอยู่ได้กันไม่ถึง 3 ปี แต่ก้พูดได้เต็มปากว่ารัก
มากกกกกก ..มากพอที่จะเสียใจถ้าต้องจากกันจริง
แล้วเมื่อวันนี้จบลง รองเท้านักเรียนคู่สุดท้ายในชีวิตก้จะได้ปลดระวาง
(เพิ่งซื้อมาใส่ได้ 2 อาทิตย์เอง รุ่นใหม่ล่าสุด
สายคาดแป๊ก หมุนเปลี่ยนเป็นลายดอกไม้ได้ด้วย
วันแรกใส่ไปโชว์ให้เพื่อนดู ..มีงปัญญาอ่อนป้ะ.. - - จบ ถอดเก็บ)
คำพูดของรุ่นพี่ทุกคนยังก้องอยู่ จากวันรับน้อง
" 3 ปีในเตรียมมันสั้นนะน้อง รักเตรียม รักสาย รักเพื่อน รักครู รักตึก รัก.."
แทบไม่รู้ตัว กว่าจะรู้ตัวอีกทีว่าความจริงมัน'โคดดดสั้น'เลย ก้ไม่มีเวลาเหลือแล้ว
แต่จะให้รักเตรียม รักสาย รักเพื่อน .. รักไปนานมากแล้วจริงจริง :)
...
เวลาในห้องเรียนไม่มีเหลือ
มันทำให้เราคนนึงล่ะได้รู้
กินขนมที่ไหนก้ไม่อร่อยเท่าในห้องเรียน
กินยังไงก้ไม่อร่อยเท่ากับตอนที่ทุกคนแย่งกัน
เล่นไพ่ที่ไหนก้ไม่สนุกเท่าในห้องเรียน
ความจริงมันคงไม่มีอะไรสนุกเลย ถ้าเราไม่รู้จักกัน
จากเด็กอนุบาลที่งอแงแทบทุกวัน ไม่ไปโรงเรียน
โตมาหน่อยก้ตื่นสาย ไปไม่ค่อยทัน ร้องเพลงชาติกี่ครั้ง นับวันได้
จนมาถึงวันนึงที่เริ่มรู้จักความกลัว ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
ต่อให้ร้องไห้หนักแค่ไหน..
ก็ย้อนไปอยู่ในคราบนักเรียนไม่ได้แล้ว
ไม่ได้จริงจริง .. หน้ามันไม่ให้จริงจริง
...
เป็นกำลังใจให้ทุกคนได้เรียนในสิ่งที่รัก
อย่างน้อยที่สุด ก้ขอให้รักในคณะที่ได้
เลิกดูเฉลย เลิกนับข้อผิดได้แล้ว
มันไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย
พริม. หมดเวลาสนุกแล้วสิ๐๙
IN MY LIFE by SPYRO GYRA
