ปลายปีที่แล้วมีโอกาสไปเที่ยวเชียงราย
ได้ข้ามไปฝั่งพม่าตรงช่วงด่านแม่สาย
คนไทยเยอะมากที่แห่ซื้อของปลอมของถูก
พ่อค้าแม่ค้าเดินสะพายตะกร้าไล่ตามตื๊อ
จนนักท่องเที่ยวอย่างเราแทบวิ่งหนี
กว่าจะหลุดกลับมาด่านไทยได้-เหนื่อย
ไม่คุ้มเลย จนกระทั่งได้ภาพนี้มา..


ตรงนี้เป็นตรอกเล็กเล็กในฝั่งไทย
แต่ภายนอกรั้วสีเขียวนั้นไม่ใช่ - โน่นคือพม่า
นอกจากเด็กตัวเล็กเล็กและแม่ชาวพม่าคู่นี้
จะมีพม่าอีกซักกี่คน ชนอีกซักกี่กลุ่มกันหนอ
ที่กำลังยืนเหยียบอยู่บนแผ่นดินไทย
แต่ใจกลับประหวัดไปถึงบ้านตน-บนพม่า

เราก็ไม่รู้ แม่ลูกคู่นี้จะยืนพิงรั้วนานเท่าไหร่
เหม่อมองพม่าทั้งทั้งที่เท้ายังเหยียบแผ่นดินไทย
เพียงยื่นมือรอดรั้วไป นั่นคือพม่า-นั่นคือบ้าน ของเขา
ใกล้แค่เพียงตา แต่ข้ามไปไม่ได้ เพราะอะไร ?


นี่ยิ่งทำให้เราได้คิดไกลออกไป-ออกไป
แบบไหนจะโหยหาบ้านกว่ากัน ระหว่าง
คนที่ยืนอยู่ติดชายแดนบ้าน แต่กลับก้าวไปไม่ได้
หรือการมีบ้านที่ห่างไกลข้ามน้ำข้ามฟ้าไป
โดยไม่ต้องเห็นให้คิดถึงอยู่ทุกวัน..
แบบนี้จะดีกว่ามั้ย ?

 

 

- - - - พริม, ยิ่งอยู่บ้านและยิ่งคิดถึงบ้าน ๐๘
อาจเป็นเอนทรี่สุดท้ายก่อนเปิดเทอม
ลงเพลง บ้านของหัว ไว้ให้ฟังกัน:)