ไม่บ่อยนักที่พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน
ครั้งนี้ปะป๊าไปกับน้องสองคน - ไม่บ่อยเลย 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นยาวนาน
มันดับไปแล้ว-ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ตรี๊งงง มันดังขึ้นอีกครั้งอย่างทุ้มทุ้ม
- - -  'ตริ๊ง' ฟังดูเป็นโทรศัพท์บ้านที่สะบัดสะบิ้งดีพอใช้ 

"ฮัลโหล" กรอกเสียงลงไปด้วยคำจำเจ
ฉันดีใจทุกครั้งที่ได้คุยกับปะป๊าผ่านทางโทรศัพท์
ดูจะมีเรื่องอยากคุยกันมากกว่าการเจอหน้าทุกวัน
- - - คุณเป็นกันบ้างมั้ย

บทสนทนาของเราไหลลื่น และทำให้ฉันตื้นตัน
"พ่อซื้อช๊อคโกแลตฝากพริมด้วยนะ ยี่ห้อนี้พริมกินนี่.."
ทั้งๆที่ชอบบ่นว่าบ้านเราช๊อกโกแลตเยอะเหลือกัน
แต่ปะป๊าก็ซื้อ เพราะรู้ว่ายี่ห้อนี้ตอนเด็กเด็กฉันชอบ
ทั้งๆที่ปะป๊าก็ไม่ชอบกินช๊อกโกแลต
ทั้งๆที่ปะป๊าก็ไม่เคยซื้อขนมแบบนี้
ทั้งๆที่อะไรอีกนะ - น่าประหลาดมันรู้สึกตื้อๆข้างใน

ตอนนี้ฉันไม่แน่ใจว่ายังอยากกินอยู่อีกมั้ย
บางทีอาจอยากเก็บมันเอาไว้มากกว่า :)
- - - ความประทับใจมันเข้มข้นกว่าช๊อกกาแลต ฮ่าฮ่า 

 

- - - - พริม, ก็รอขนม(ขม)หวาน ๐๘ 
* หมายเหตุ : ในที่นี้ช๊อคโกแลต-ช๊อกกาแลต-ชอกกาแยต
รสชาติเหมือนกัน ต่างกันก็ความรู้สึก ฮ่าฮ่า
and the song: chocolate city groovin'