ปลายฝนต้นหนาว ..ลมหนาวมาแล้ว
คนนอนดึกคงรู้พอๆกับที่คนตื่นเช้าเข้าใจ
ลมเย็นกรูผ่านหน้าต่างเข้ามาในยามสงัด
ท้องฟ้านอกหน้าต่างเป็นสีเทาแม้ยามราตรี
ท้องฟ้ากรุงเทพไม่เคยเป็นสีดำดั่งค่ำคืนเลยหรือ..
แม้ฉันไม่เคยเห็นท้องฟ้าสีดำในกรุงเทพ
แต่ดาวบางดวงก็ยังคงพริบพรายใต้ผืนฟ้าที่ไม่เคยหลับใหล..
ณ ที่นู่น.. หน้าหนาวปีที่แล้วมาช้าแสนช้า สโนว์ไม่ยอมตก
เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เคยเกิดมากว่าร้อยปีแล้ว ..ณ ที่นั่น
หน้าหนาวปีนี้ที่เมืองไทยล่ะจะหนาวเร็วมั้ย
ฝนหยดสุดท้ายของฤดูเล่า จะจากไปเร็วหรือเปล่า
แค่หยดสุดท้าย.. ของฤดู ไม่ใช่ของเมืองไทย
ฟ้าเมืองไทยไม่เคยไร้ฝน ..น้ำฝนหล่อเลี้ยงผืนดิน
แล้วทำไมคนไทยเริ่มไร้น้ำใจ ..น้ำใจที่หล่อรินความเป็นคน
อาจดูเหมือนฝนตกไม่ทั่วฟ้า
คนน่ารักที่พรักพร้อมด้วยน้ำใจเลยไม่ได้อยุ่ทุกหนแห่ง
ฉันว่าฉันโชคดี..
ฉันมองท้องฟ้าทุกวัน
ฉันมีความสุขกับท้องฟ้าแต้มหมอกหมู่ฝนแต้มเมฆ
ท้องฟ้าของฉันไม่ได้มีสายฝนพรำทุกวัน
ขอบคุณก้อนเมฆที่โปรยน้ำฝนมาให้ฉัน
ขอบคุณทุกผู้คนที่ปรอยน้ำใจให้แก่กัน
วันนี้ฟ้าไม่มีฝน แต่คนรอบกายฉันยังมีน้ำใจ
- - - - พริม, น้ำใจพริบพรายใต้ฟ้าสีเทา๕๐
โอย อิจฉา น้ำตาจะร่วง
